Het was knap heiig, dus veel viel er niet te zien, wel het podium waar Tosca werd opgevoerd. De overkant was zichtbaar, maar bergen waren er niet. Het duurde langer dan ik dacht voor ik de rijn overging, en dan blijk je nog niet in Zwitserland te zijn. Direct over de westelijke Rijndijk loopt het fietspad. Pas na 3 km stond er een grensbordje.
Recht toe recht aan door de uiterwaarden van de Rijn. Gelukkig is het geen hoogwater,
anders zou dit hele gebied afgesloten zijn. Je komt er dan ook helemaal niets tegen, behalve………
een ontelbaar aantal vogelverschrikkers. De een nog lelijker dan de andere, maar samen wel weer heel bijzonder.
Volgens een fietsende dame uit de buurt gaat het om een wereldrecord poging Vogelscheuchen. De plaatselijke krant meldt dat de poging is gelukt en het oorspronkelijke doel ver is overtroffen.
Na enkele vergeefse pogingen om op zondagmorgen in een dorp koffie te krijgen, om kwart voor 12 eindelijk in Werdenberg een gelegenheid waar men koffie serveerde. Verder route 2 gevolgd via de Rijndijk en langs de houten brug naar Vaduz.
Het eerste plaatsje is Bad Sarganz, en daar heb ik op het pleintje voor het station om half 2 mijn brood gegeten en de tijd genomen, tot ik door de plaatselijke hangouderen zo’n beetje weggekeken werd. Hoogte inmiddels 511 meter. Niet veel verder bij Landquart verlaat ik de Rijn, en fiets ik verder stroomopwaarts langs de Landquart.
Na precies 100 km begon het in Schliers lichtjes te regenen. Dus even pauze en schuilen. Precies 150 meter gestegen sinds Bad Sarganz, 661 meter. Toen het weer droog was verder. Een ree vlak langs de weg in de wei langs het spoor. De bedoeling is dat ik Küblis ga halen, daar zou onderdakmogelijkheid moeten zijn, volgens TomTom.
Bahnhöfli was geen hotel meer, maar alleen nog een kroeg, maar 200 meter verderop was wel een hotel. Omdat dat op maandag gesloten was, mocht ik er wel slapen, maar dan zonder ontbijt. Zelf de deur van het Skiraum achter je dichttrekken bij vertrek!
111 km.
de foto’s: